
Z zewnątrz jego bryła jest skromna i niepozorna, jednak wnętrze dosłownie zapiera dech w piersiach. To największa drewniana barokowa świątynia w Europie, zabytek wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, Pomnik Historii oraz jeden z Siedmiu Nowych Cudów Polski według „National Geographic”. Historia tego miejsca pokazuje, że nawet największe ograniczenia mogą stać się początkiem czegoś wyjątkowego.
Film z Naszej wyprawy dostępny jest na moim instagramie: KLIK
Oficjalna strona Kościoła Pokoju w Świdnicy: KLIK
Informacje praktyczne
Zwiedzanie Kościoła Pokoju wraz z nagraniem lektora trwa około 40 minut. Jeśli chcecie spokojnie obejść cały Plac Pokoju i zobaczyć pozostałe zabytkowe budynki, warto zarezerwować od jednej do dwóch godzin.
Kościół jest przystosowany do potrzeb osób poruszających się na wózkach.
Godziny zwiedzania
Kwiecień – październik
- poniedziałek–sobota: 9:00–18:00
- niedziele i święta: 12:00–18:00
Listopad i marzec
- poniedziałek–sobota: 9:00–16:30
- niedziele i święta: 12:00–16:30
Grudzień – luty
- poniedziałek–sobota: 10:00–15:00
- niedziele i święta: 12:00–15:00
Kościół jest zamknięty dla zwiedzających w Wielki Piątek, 1 listopada oraz 24 grudnia.
Gdzie znajduje się kościół?
Kościół Pokoju pw. Świętej Trójcy znajduje się w Świdnicy na Dolnym Śląsku, około 60 kilometrów od Wrocławia. Świątynia stoi na Placu Pokoju, otoczona zabytkowymi budynkami z XVII i XVIII wieku oraz wiekowymi drzewami. Cały kompleks tworzy niezwykłą luterańską enklawę, która zachowała swój historyczny charakter.Nazwa kościoła nawiązuje do pokoju westfalskiego z 1648 roku, kończącego wyniszczającą Europę wojnę trzydziestoletnią. To właśnie postanowienia tego traktatu pozwoliły śląskim protestantom wznieść trzy Kościoły Pokoju – w Świdnicy, Jaworze i Głogowie. Do dziś zachowały się jedynie dwa: w Świdnicy i Jaworze.
Jak powstał kościół?
Historia budowy jest równie niezwykła jak sam kościół. Cesarz Ferdynand III Habsburg zgodził się na jego powstanie, ale postawił protestantom bardzo surowe warunki. Świątynia mogła zostać wzniesiona wyłącznie poza murami miasta, bez wieży i dzwonnicy, nie mogła przypominać tradycyjnego kościoła, a do jej budowy wolno było użyć jedynie nietrwałych materiałów – drewna, gliny, słomy i piasku. Co więcej, całość musiała powstać w ciągu zaledwie jednego roku.Mieszkańcy Świdnicy pokazali jednak niezwykłą determinację. W budowę zaangażowali się przedstawiciele wszystkich warstw społecznych – od szlachty po najuboższych mieszkańców. Dzięki wsparciu protestanckich dworów europejskich oraz ogromnemu zaangażowaniu lokalnej społeczności świątynię ukończono w zaledwie dziesięć miesięcy. Pierwsze nabożeństwo odbyło się 24 czerwca 1657 roku.
Kościół został wzniesiony na planie krzyża w technice szachulcowej, czyli drewnianego szkieletu wypełnionego gliną i słomą. Mimo że budowla miała być tymczasowa, przetrwała ponad 360 lat i do dziś zachwyca kunsztem wykonania. Na powierzchni ponad 1000 m² może pomieścić aż 7500 osób, co czyni ją największą drewnianą świątynią protestancką w Europie.
Najważniejsze szczegóły na które warto zwrócić uwagę wewnątrz kościoła?
Największe zaskoczenie czeka po przekroczeniu drzwi. Surowa bryła skrywa niezwykle bogate barokowe wnętrze pełne złoconych dekoracji, malowideł i rzeźb.Pierwszym elementem przyciągającym wzrok jest monumentalny XVIII-wieczny ołtarz wykonany z drewna. Centralną część zdobi scena Ostatniej Wieczerzy, nad którą znajduje się przedstawienie Chrztu Chrystusa w Jordanie. Ołtarz otaczają rzeźby Mojżesza, Aarona, Jana Chrzciciela oraz apostołów Piotra i Pawła, a całość wieńczy księga z siedmioma pieczęciami i Barankiem Bożym.

Równie imponująca jest bogato zdobiona ambona. Jej podstawę tworzą alegoryczne postacie Wiary, Nadziei i Miłości, natomiast na zwieńczeniu znajduje się anioł obwieszczający Sąd Ostateczny. Ciekawostką jest umieszczona przy mównicy klepsydra podzielona na cztery półgodzinne odcinki, która odmierzała czas trwania kazań.

Nie sposób przejść obojętnie obok potężnych organów z 1909 roku składających się z 3909 piszczałek, które dzięki swojej konstrukcji potrafią naśladować brzmienie całej orkiestry symfonicznej. Po wielu latach nieaktywności organy przeszły w 2016 roku gruntowną renowację, dzięki której odzyskały pełną sprawność i ponownie stały się jednym z najważniejszych elementów muzycznego dziedzictwa Kościoła Pokoju w Świdnicy. Barokowy prospekt zdobią ruchome figurki muzykujących aniołów oraz portret Marcina Lutra z napisem „Ein feste Burg ist unser Gott” (Warowną twierdzą jest nasz Bóg). Warto również spojrzeć wysoko nad ołtarz – znajduje się tam drugi, znacznie starszy instrument z XVII wieku ufundowany przez Sigismunda Ebersbacha.

Ogromne wrażenie robią wielopoziomowe empory (architektoniczny element wnętrza, przypominający otwartą antresolę lub galerię, wsparty na kolumnach, filarach lub wspornikach) otaczające wnętrze świątyni. Pokrywają je dziesiątki cytatów biblijnych, scen alegorycznych, epitafiów, herbów szlacheckich oraz tarcz cechów rzemieślniczych. Dzięki nim można dostrzec, jak ważną rolę w życiu kościoła odgrywała lokalna społeczność.
Jeśli odwiedzicie Halę Chrztów, koniecznie zobaczcie drewnianą polichromowaną chrzcielnicę z 1661 roku – to najstarszy zachowany element wyposażenia kościoła. Warto również przyjrzeć się portretom dawnych pastorów oraz historycznym szatom liturgicznym.

Symbol pokoju i pojednania
Choć Kościół Pokoju powstał w wyniku konfliktów religijnych XVII wieku, z czasem stał się symbolem dialogu i pojednania. Modlili się tutaj między innymi premier Tadeusz Mazowiecki i kanclerz Helmut Kohl, później także Angela Merkel i Ewa Kopacz. W 2016 roku miejsce to odwiedził Dalajlama XIV wraz z przedstawicielami różnych religii, podpisując wspólny Apel o Pokój.Co najważniejsze, świątynia nie jest jedynie muzeum. Od 1657 roku nieprzerwanie odbywają się tu ewangelickie nabożeństwa, dzięki czemu Kościół Pokoju pozostaje żywym miejscem kultu i jednym z najcenniejszych zabytków Dolnego Śląska.


















Brak komentarzy
Prześlij komentarz
Dziękuję Ci bardzo za miłe słowa/konstruktywną krytykę.
Mam nadzieję, że miło spędziłeś u mnie czas.